Omawiając kwestię mężczyzn, którzy zabierają się za gotowanie należy podzielić ich na dwie antagonistyczne grupy. Są to dwie przeciwstawne kategorie mężczyzn, których zachowania w kuchni są jakże odmienne, a zarazem rezultaty tych zachowań w jednym przypadku budzą podziw, a w innym wręcz rozżalenie.

Pierwsza kategoria mężczyzn gotujących to doskonali kucharze, wręcz światowej sławy. Powszechnie panuje przekonanie, że mężczyźni mają znacznie bardziej rozwinięty, czy wyczulony zmysł smaku i powonienia, przez co stają się doskonałymi kucharzami. Potwierdzeniem tej tezy są praktyczne rozwiązania, jakie za tym idą. A mianowicie większość najznakomitszych i słynących z doskonałych potraw restauracji jest prowadzonych przez mężczyzn, są oni tam szefami kuchni – nadzorującymi, wydającymi rozkazy, a przede wszystkim pilnującymi smaku dań. Podobnie wiele programów kulinarnych w TV jest prowadzonych przez mężczyzn. Serwują oni doskonałe dania stając się przy tym niedoścignionym wzorem do naśladowania dla wielu kobiet. Mężczyźni jeśli już poważnie biorą się za gotowanie to robią to profesjonalnie i wyśmienicie.

Odrębną, specyficzną grupę mężczyzn stanowią zupełne beztalencia w kuchni. Mężczyźni ci nie gotują, bo nie potrafią. I albo nie potrafią, bo nie chcą potrafić (tak jest w większości wypadków), albo po prostu im to nie wychodzi, nawet gdy mają szczere chęci ku temu. Grupę tą stanowią zwykle mężczyźni, którzy całe swe życie są wyręczani przez innych w procesie gotowania, czy przygotowywania sobie posiłków. Bądź w dzieciństwie robią to za nich matki, bądź w życiu dorosłym żony. Dlaczego tak się dzieje? Jest to zwykle kwestią wychowania, przyzwyczajenia, trybu życia, czy pracy, albo zwykłego wygodnictwa.

Istnieje jeszcze jeden pośredni typ mężczyzn. Jest to zdecydowanie najliczniejsza grupa. Stanowią ją ci mężczyźni, którzy być może nie tworzą arcydzieł smakowych w kuchni, aczkolwiek potrafią gotować, czy to dla siebie, czy dla rodziny i robią to z większą lub mniejszą ochotą.